به نام خدا

معنی گرمای شهرم شعر داغ باقر است

                                             شاهد آبادی و ویرانی آن شعر داغ باقر است

الفت دیرینه دارد با ادیبان شعر او

                                            تا ابد در دفتر تاریخ شهرم شعر داغ باقر است

شربت و شیرینی شعرم نمی آید به چشم

                                                     رونق هر دفتری از شعر داغ باقر است

                        

                            *                *                    *

آنچه بر دل مینشیند بر لب آید بی دلیل

                                               بر لب من ای غلامی شعر داغ باقر است

 

                           *                *                    *

اگر از دیدن مهتاب شبی سیر شوم

                                                 دهم آن وقت جوانی و دمی پیر شوم

ندهم مهلت آن من به اجل زود برد

                                                   تنم از عهد جوانی و زمین گیر شوم

نشود رام من آهوی خرامان مگر

                                                   پی آن رفته به ناچار چو زنجیر شوم

روبه عشق شدم با همه فن آخر عمر

                                           شاید آن روز که از قرب تو من  شیر شوم

چون بریدی دل دلدار به چاقوی اجل

                                               من به اجبار بریدن ز تو شمشیر شدم

شعر از مدیر وبلاگ

 اشعار بالا به طور کامل سروده شده است  اما به دلیل خاص نوشته نشده است.

                                                   به نام خدا

             اگر ان ترک استاسی، کند مهمان شبی مارا          

                                                       ندارم بخشم ای حافظ، سمرقند بخارا را

              نباشد رسم آیینم، به خرمن گه دهم وعده            

                                                        ویا بخشم به گفتاری، تمام ملک شاها را

              چنین مه روی استاسی، به ما داده جوانیها           

                                                          تلافی کی شود بخشم، زمین و اسمانها را

             گروسی دست و پا بخشد، به پابوس نگارینش           

                                                            نباشد یار من گوری، که بخشم دست وپاها

              ندارد خنده و اخمش، برایم فرق چندانی                

                                                            که زنده میکند اخمش، تن رفته به اغما را

              نشاط و شور وشادابی، نمیابم من ازغیره                 

                                                             که یک لبخند تهرانی، کند یغما دل مارا

              مجو از غیر این مه رو، طریق و رسم دلداری              

                                                            به یکجا دارد این مه رو تمام گنج دنیا را

 

استاس=روستای ترک نشین از توابع لار

                                      به نام خدا

سلام دوستان شما را با آپ جديدم كه شعري از فيلم حضرت يوسف سروده ام

آشنا ميكنم اميدوارم مورد نظرتان واقع شود.

         شدم يعقوب گريانت از اين يوسف نديدنها

                                           شب و روزي ندارم خوش بدين مهنت كشيدنها

        مخور يوسف غم دوري كه از چاهي به جاه آيي

                                           ولي افسوس از اين دوري پدر ماندو نديدنها

         چنان معصومي و پاكي كه ددها عاشق خويت

                                           ندارم باور اين باره به پيراهن دريدنها

         اگر در چاه شور افتي كند شيريني حرفت

                                           هزاران چاه شورانه فداي يك چشيدنها

         تو را باور نخواهم كرد به زندان جفا بودن

                                           زليخا داند اين باره لباس از پس كشيبدنها

         چو بنيامين به بر دارم دهد بوي تو را گاهي

                                          تسلاي دلم كي شد چو يوسف كم بديدنها

                     

                         به هرجا رفته اي باز آ كه دل در حسرتت مانده

                         تو هستي يوسف كنعان نه يوزارسيف مصري ها

 

                                         

                                           به نام خدا

       گم گشته دل در کوی تو رسواییم پیدا شده

                                               عقلم به سر کی می رود با این دل شیدا شده

          گویی که مجنون زنده شد با دیدن عذرا گلی

                                                صدها کفن پاره شود  از بهر این لیلا شده

                                         

        دو چشمانت زمشتاقی سخن پیوسته می گوید

                                       غزل خوان می شود گاهی ولی سربسته می گوید

          از آن داغی که در جانم هزاران آتش افروزد

                                              زراهی دور و بی پایان زقلبی خسته می گوید

 

                                             به نام خدا

             منشاءعشق من از کوی تو آغاز شده

                                                غنج چشمان تو بامستی من ساز شده

            معتمد بر در میخانه شدم از غم تو

                                              دیرگاهیست در دیر و مصلا به رهم بازشده

            ملک کوته عمری نتوان کرد چنان چشم توکرد

                                              مهر چشمان ملیحت همه یک راز شده

           در برم جام می و بر نرگست دل داده ام

                                             شومی عمر من وبخت تو دمساز شده

            دیر و زودی روی از خانه و زندان دلم

                                           میرسد روز و شبی چشم تو غماز شده

             دیدگان   از  پس  مژگان  وفا  دید  جفا

                             یا رب آن کیست که در جاده عشقم حجر اندازشده

                                   بذر اضداد به خاک و گل رحمت منشان 

                                   حاصل  از خاصیتش  طعنه طناز شده

شعر از مدیر وبلاگ عباس غلامی فرد

                                 به نام خدا 

ای که سر خط خیالت چو منی در سفر است

                                      سوخته شمعی شده ام به گمانم سحر است

می روم راه درازی سفری کاش که بود

                                    می رسیدم به تویی گر چه خیال و نظر است

سائل عشق تو گشتم به من آموز رهی

                                  به وفا گیر دو دستم که رهت پر خطر است

اشک جاری شده از چشم منی را به شفا چاره کنید

                                 ورنه این خسته ئ دلداده ئ تو خون بصر است

گو به من زاهد و مومن که رهش از چه ره است

                               چشم و گوشم زنی مطرب ایام همه کور و کر است

شد نصیبم  همه  از  پند  تو  واعظ  که منی

                              نپرستم بتی از بتکده ئ غیر که چوب و حجر است

                ان مسافر که دلی همره او بود خدایا برسان

                که رهش دور به سویت شده و نو سفر است

شعر از مدیر وبلاگ عباس غلامیفرد

سلام دوستان باز هم شعری ارزشمند ازعبدالحسین غلامی فرد امیدوارم که راضی باشید  

          بی آفتاب رویش شامم سحر نگردد

                                                 ظلمت به سر نیاید پیدا قمر نگردد

         یارب تو اینچنین ساز اقبال عاشقان را

                                                آن کو به دل خرامد دور از نظر نگردد

         بی جرعه ای زسعیش گر یک سبو سرشتند

                                            در کام می پرستان پر شور و شر نگردد

          بر ذات قدسی می آن را که اعتقاد است

                                               از خانقاه رحمت بی صرفه برنگردد

          هر گوشهء خرابات ناس و فلق ببندم

                                          شیطان به محفل انس تا رهگذر نگردد

           از درد ناصبوری در نای نی بنالم

                                              تا مدعی زحالم یک دم خبر نگردد

       جانا به سلسبیلت صد گونه ره نمودی

                                         دستم بگیر و خود بر ره بی خطر نگردد

       جامی ده عاشقان را ای پیر می پرستان

                                             تا زاهدش زنفرت خون در بصر نگردد

عبدالحسین غلامی فرد

                                       

            اگر  از جام  مصفای  تو  سیراب   شوم

                                             مست و دیوانه ،غزلخوان به دو مضراب شوم

           حاصلم از غم عشقت همه این بود چو شمع

                                              که شب افروز تو باشم به سحر آب شوم

           پیکی از عشق و وفا باش به دست آر دلم

                                                مگذار از غم جانکاه تو بی تاب شوم

           معتذر بودم و از باده وضو ساخته ام

                                            زندهء عشقم اگر کشته به محراب شوم

         اجر احیا زتو خواهم که نشد یک شب هجر

                                              گذرت بر من شوریده و در خواب شوم

           دست  عقلم  زنهانخانهء  اسرار  برید

                                               بی خرد باشم اگر مخبر آن باب شوم

           همه جا سایهء آن سرو چمان با ما بود

                                                چه بدور  از  نظرش  تارک آداب شوم

 عبدالحسین غلامی فرد

                                                 (به نام خدا)

شعر از عبدالحسین غلامی فرد دوستان شاعرمی توانند اشعار خود رادر قسمت نظرات ثبت کنند تا بانام خودشان در وبلاک تایپ شود

                              آن طبیبی که به دستش همه درمانم بود

                              به دو چشمان همه دم خار مغیلانم بود

                              عیب گل مصلحت آن بود که افشا نکنم

                              ور نه زان عشفه گری شکفه فراوانم بود

                              دیدی آن نوگل خشخاش چه بازیهاداشت

                              تاکه جادوی سیاهش به سر و جانم بود

                              آنچنان در طلب آورد مرا کامی از او

                              که نثارش کنم ار ملک سلیمانم بود

                              برمن ای مورو مگس زحمت خودکمتردار

                             که  فراتر  زملک عرصه ی جولانم  بود

                             دل پی گمشده می رفت و زمن غافل شد

                            رفت  و  ره توشه ی  او  جرعه ایمانم بود

                            می و میخانه مفتا چو حرامش دانست

                            خمر مشروعه ی افیون همه ارزانم بود

                            مغرضان سلطنت پیر مغان بر چیدند

                            چه بسا برسر پیمانه که پیمانم بود

شعر از عبدالحسین غلامی فرد

من که درمیکده هاشب همه شب می مانم

                                                رنگ می برده به رخسارو به تب می مانم

درسرم شورشراب است وموافق اوضاء

                                               همره بربط ونی ونغمه به لب می مانم

معتکف کنج خرابات وبدین وضع خوشم

                                                نام و ننگم یکی وباده طلب می مانم

خبرم نیست که آن واعظ دلمرده چه گفت

                                                 دم زرندی زده هردم به طرب می مانم

در دیاری که شهنشاه ستم تاجوراست

                                                 از غافل از مردم رنجیده عجب می مانم

گر به  اقیاد تعلق  همگی پا بندم

                                                از صف  مردم  آزاده  عقب  می  مانم

                           حاصل طبع مرا گر گذر افتد شیراز

                           خجل از محضر استاد ادب می مانم 

                                               

 ایکه صاحب دلی وقامت رعنا داری

                                       به تماشای تو محوم که تماشاداری

سرزلفین تو جوینده جنات گرفت

                                         خوداز آن روضه رضوان چه تمناداری

جانفزا عطری ازآن جنبش لبهات دمید

                                          بی گمان درنفست روح مسیحا داری

خدعه مدعیان درتو اثر بخش نبود

                                          یاکه با بی خردان عزم مدارا داری

دیدگان چون قدح لعل به خونابه کشم

                                           چه توقع زمی ناب مصفا داری

هربت ارسهمی ازآن خیل تنعم دارد

                                           تو همان گنج پراکنده به یکجا داری

جام عشرت به کف وچنگ نگیرم به بغل

                                            مگر اسباب طرب راتو مهیا سازی

                        آنچه گفتم همه نقشیست به دیوار خیال

                         زان جمالی که دریغش همه از ماداری

 

                                    

شبی ازشدت مستی ره بیراه پیمودم

                                                    شدم در مسجدو آنجا کنار منبرآسودم  

پرید ازمنبرش واعظ چوقرقی برسرتیهو

                                                  چه صعب ولعن وبد گویی که ازنفرت نفرمودم

یکی زد برسرم گیوه دگر یک ناسزا گویان

                                                   درید از  زور سر پنجه زنخدان قی  اندودم

ندا دادم که من مستم شمایان دایم الخمرید

                                                 شما سکران جام کبر و من از باده می بودم

چو دارد منبر و منبر چنان مستان درنده

                                                لباس  عافیت  باشد  قبای  دردی  آلودم

اگر یک جام می بدی تصلای دلم گاهی

                                                در آن دیر خراباتی سحرگه توبه بنمودم

مرا آن پیر دردی کش به صد عزت نگه دارد

                                                  به جمع آن ریا کاران به جز ذلت چه شد سودم

                           زآب و خاک میخانه به دلها کعبه میسازم

                         به قصد و وجه پروازی تن و جان را نفر سودم

                                     

نگارا زود اتا موعود پیری                 زمان ضعف ودرد گوشه گیری

چو کهر اوه خرامان مختصی نیش             کمین گاهن گلولوی بی صفیری

منظور از اوه همان آهو    

مختصی یعنی مدام

بی صفیری یعنی بی صدا